Yaşayanların, yaşları çok ilerlese de, toprağın üstünde kalmayı tercih ediyorlar. Kendilerine göre, yaşamak için haklı nedeneler de buluyorlar.
Uzun yaşamanın en sıkıntılı yanı, tüm yakınlarınızı, dostlarınızı, hayatı bölüştüklerini kaybediyorsunuz. Onların acılarına katlanmak zorundasınız.
Ne güzel söylüyor bu durumu Cahit Sıtkı:
“Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir
Git gide artıyor yalnızlığımız”
İnsanı, derin acılara sürükleyen, işte bu yalnızlık.
Bu satırları yazmadan biraz önce, Şiranlı dostlarımızdan ticaret adamı, siyaset adamı Fikret Seyhan’ın yaşamını yitirdiğini öğrendim.
Fikret Seyhan Şiran’ın içinden ve dışından dostlarına kapısını sürekli açık tutan bir insandı. Oğullarından ikisini, kendisi yaşarken kaybetme acısını yaşadı. Ölüm olaylarını sabırla, tevekkülle karşıladı.
Siyaset yaptığı yıllarda, Gümüşhane’de, İl Genel Meclisi üyeliği, daimî Encümen Üyeliği görevlerinde bulunmuştu. Siz bu satırları okurken, biz bir gün önce, her zaman olduğu gibi Çetin Işıkla (Nasip olursa) Şiran’da düzenlenecek cenaze törenine katıldıktan sonra, toprağa da vermiş olacağız Seyhan’ı
Arada bir Kelkit’e gidiyorum. Doğumumdan 26 yaşıma kadar Kelkit’te yaşadım. Kelkit mezarlığını gezerken hüzünleniyorum. Çünkü okuduğum mezar taşlarından anlıyorum ki, mezarda tanıdıklarımın 20 de 1’ i kadar Kelkit’in içinde yaşayanlarınlar arasında tanıdığım kalmamış.
Benim tanımadığım ama beni tanıyan ve “Hoş geldin” diyen gençlere, kimin torunu olduğunu soruyorum. Neden o gençlere, babasını değil de, kimin torununu soruyorum? 65 yıldan beri Gümüşhane’deyim. Ancak sorduğum gençlerin dedeleriyle aynı kuşaktan olabilirim.
Bu koşullar altında, sizce, toprağın üstünde mi kalmak uygun düşer, toprağın altında mı?
Bence; günahlarınızdan kurtulacak bir anlayış ve uygulamayla yaşıyorsanız, toprağın üstü kârlı. Aksi ise, yani, günahlarınızı artırıyorsanız, toprağın altı kârlı.
Takdir Allah’ın.
