Yazacak Konu Bulmak

Sanırım bu konuyu birkaç defa yazdım. “Günlük yazacak konuyu nereden buluyorsunuz?” diye sorarlar.

Günlük yazı yazmayı alışkanlık haline getirenler için konu aranmıyor. Çoğu kez konular ayağımıza geliyor.

Gümüşhane’nin az-çok tanınan biri hastalanmış. Bir başkası arabasıyla onu hastaneye götürmek için yola çıkmış. Araba çok meyilli bir yerde bir başka arabayla karşılaşmış. Kenara çekmiş ama önünde park halinde bir araba duruyormuş. Arkası yokuş. Bir başka araba da o anda gelip arkasına park ederek çıkıp gitmiş. Araba orada kalmış. Hastayı götüren şahıs yola inmiş tüm geçen özel-resmi arabalara el kaldırmış. Hiçbiri durmamış. 25 Plakalı bir araba durmuş. Hastayı taşıyan kişi derdini anlatmış. Erzurumlu vatandaş; “Ben sizi hastaneye götürürüm, biraz da beklerim. İşiniz bir saat içinde sonuçlanırsa, alıp evinize bırakırım” demiş.  Ve dediğini de yapmış.

İnsana; “İnsanlık henüz ölmemiş” dedirten bir davranış biçimi.

Dün saban evden çıktım. İki elimde de ancak götürebileceğim ağırlıkta paketler var. Bastonumu da alamadım, ellerim dolu diye. Her gün kapımızın önünden geçiyor araçlar.

60 seneden beri bulunduğum Gümüşhane’de 3 yılım Belediyede, 57 yılım da kurduğum Kuşakkaya Gazetesinde geçti. Sanırım kapımızın önünden geçenlerin bir kısmı şahsen, bir kısmı da ismen tanırlar. Kimseye el kaldırma âdetim olmadığı için, önüme bakarak yoluma devam ederim. El kaldırmadığım halde 06 plakalı bir araç durdu. “Abi, gideceğin yere kadar seni götüreyim” dedi Araca bindim. Kim olduğunu sordum. Torulluymuş. Araba tamirciliği yapıyormuş. Birbirimizi tanımıyoruz Tanıştık, Beni Gazetemize kadar getirip bıraktı. Teşekkür ettim, ayrıldık.

İnsanlar ot gibi yaşayıp gitmemeli. Hiçbir şey yapamıyorsa, tatlı dille ağırlamalı insanları.  İnsanın gölgesi olmalı. Gevenin gölgesi yoktur ama işe yaradığı yerler vardır. En azından toprağı tutar ve toprağın rüzgârla, yağmurla akıp gitmesini önler.

İnsan, hiçbir şey olamıyorsa, geven kadar da mı olamaz?

Komşu, komşuya bakmıyor. Komşu, komşunun; hastalığından, sağlığından, açlığından tokluğundan haberi yok.

Peygamberimizin hayatını okurken, Allah’ın, komşu hakkında durmasından ötürü, komşuyu komşuya varis kıla cağını sanmış cümlesini anımsıyorum.

Yaşadığımız toplum da, az da olsa, karşılaştığımız olaylar, insanlığın tümden kaybolmadığını gösteriyor.