Ücret Politikası

Atatürk döneminde yapılan yasalar, belli ki konunun uzmanı olan milletvekilleri tarafından ve çok iyi araştırıldıktan ve hazırlandıktan sonra komisyonlardan geçirilir ve genel kurula sunulurdu. Mecliste de ufak tefek değişikliye uğrardı ya da uğramadan kanunlaşır, yürürlüğe sokulurdu.

O yasalar 20 yıl, 30 yıl hiç bir değişikliğe uğramadan yürürlükte kalırdı.

Şimdiki yasalar öyle mi? Yürürlüğe girişinin ikinci, bilemediniz 3. ayından sonra değişiklikler başlıyor.

Bu girişten sonra sözü maaş ve kamuda çalışanların ücretlerine getirmek istiyorum.

Aynı eğitimi alan ve aynı işi yapan insanlar arasında alınan ücretler farklı.

Bir kamu görevlisi, kendi işinin dışında, zorunlu olarak ikinci bir işe de bakıyorsa, onun da vekâlet ücretini alır.  Ama o vekâlet işi de sürekli değildir.

Şimdi, üç yerden, beş yerde maaş alanlardan söz ediliyor. Milyonlarca işsizin bulunduğu bu ülkede, özellikli kişilere maaş ya da ücreti veren nasıl verir, alan nasıl alır?

Biz de kamuda çalıştık. İkinci işe vekâlet ettiğimiz de oldu. Ama o süre; ya aynı işe yeni bir atama yapıldığında ya da 6 ay sonra sona ererdi.

Ücret politikamızın bir de verilen ücretler yönünden tutarsızlığı var.

Ülkemizde belirlenen asgari ücret 2. 825. 00 TL.

Dört nüfuslu bir aileyi bu ücretle nasıl geçindireceksiniz?

Kamuda çalışanların ve emeklilerin yarıdan çoğunun eline ya asgari ücret kadar ya da daha az maaş ve ücret geçiyor.

Diyelim ki, şimdiye kadar borçlanarak, başkalarından yardım alarak geçinmeğe (Siz buna sürünmeye de diyebilirsiniz) terkedildi vatandaşlarımız.

Önümüzde yeni bir yıl var. Hiç olmazsa, yeni yıla (2022) yılına, insanca yaşayacak bir maaş ve ücretle girsin tüm kamuda çalışanlar ve emekliler.

Bir de, iş bulamayan, annesinin ya da babasının eline bakan milyonlarca yurttaşlarımız var. Onlar ne olacak? Onlara da bir çare bulunmalıdır.