İki Hemşehrimizi Daha Kaybettik

MEVLİT ATEŞ:

Korona virüs salgını nedeniyle, üç ayı aşkın bir süreden beri, zorunlu olmadıkça evden çıkamadım. Bu nedenle, şehrimizden, şehirde olup bitenlerden, hatta ölenlerden bile haberimiz olmuyor. Bazı ölüm olaylarını dostlarımız telefonla bildirdiği için öğreniyorum.

6 Mart 2021 Cumartesi günü, 1955’lerden beri tanıdığım ve yakın dostluğumuz olan emekli öğretmen ve yönetici Mevlit Ateş’in toprağa verildiğini, iki gün sonra öğrendim.

Mevlit Ateş’in son görevi, Gazipaşa İlkokulu Müdür yardımcılığıydı. (İsmin doğrusu yazdığım gibidir. Ancak halk arasında “i” harfi “ü” olarak ifade edilir.)

Mevlit Ateş, Kelkit’ten ilkokul ve ortaokul’dan arkadaşımız olan Niyazi Şahin ve Uğur Vural’la Gümüşhane Öğretmen Okulunda aynı sınıflarda öğrenci ve arkadaştılar. Onlar Öğretmen Okulu ikinci sınıfta iken (1955) ben de eski adı Godilbahçe, yeni adı Dibekli olan köyde vekil öğretmendim. Kelkitli arkadaşlarım sayesinden Mevlit Ateş’i de o tarihlerde tanımıştım. Gümüşhane’ye temelli geldikten sonra (1954) dostluğumuz daha da ilerledi. Karaer Mahallesi Şehit İzzet Yalçın sokaktaki evlerimiz de birbirine yakındır.

Mevlit Ateş; iyi bir öğretmen, iyi bir yönetici ve iyi bir insandı. Son birkaç yılı, rahatsızlıklar geçti. Yakın bir dostu kaybetmenin üzüntüsü içindeyim. Yaşlanmanın en büyük sıkıntısı, dostlarını kaybetmesi ve zaman içinde yalnızlaşmasıdır. Allahın, Mevlit Ateş’ten rahmetini esirgememesini, eşine ve çocuklarına başsağlığı ve sabır dilerim.

SAHİR ESKİCİOĞLU

Halkın kendisini Erdinç olarak ta tanıdığı Sahir Eskicioğlu da emekli öğretmendi. Babası Mevlit Efendi 1930’lu yıllarda Kelkit’te Adliye Başkâtipliği yapmış. O nedenle, birçok Kelkitli gibi, babam, dayılarım ve amcalarımla da yakın dostluğu olan biriydi.

Gümüşhane’ye geldikten sonra sık sık görüşür, Kelkit’ten, Kelkitlilerden konuşurduk. Ona da Allahtan rahmet diliyorum.

Sahir Eskicioğlu; öğretmenliğin dışında, sürekli okuyan, bilgisini ve görgüsünü genişleten, düşüncelerini basın yoluyla da kamuoyuna duyuran bir insandı. Korkusuzca yazar, birilerinin üzüleceğini fazla hesaba katmazdı. Doğru bildiğinden şaşmazdı. Sıradan biri değil, sıra dışı biriydi.

Son yıllarını İstanbul’da geçirdi.

Öğretmenliği süresince Demokrat Gümüşhane Gazetesinde, isimsiz “Kılçık” başlığı altında yazardı.

Bir süre Kuşakkaya Gazetesinde de yazdı.

Ağabeyi Erol Bey de erken yaşta yaşamını yitirmişti.

Eskicioğlu’nun yazıları bir kitapta toplanırsa iyi olur.

Kendisine Allahtan rahmet, eşine, çocuklarına ve yakın dostumuz olan kayınbiraderi Erdoğan Selçuk’a başsağlığı ve sabır dilerim.