Güvenirliliği Kaybetmemek

Güven: kişiler için de, kurumlar için de, resmi kuruluşlar için de önemli bir unsurdur.

1863-1947 yılları arasında yaşayan Amerikalı Henry Ford Sanayici ve iş adamıdır. Ford; “Ben ticarette iflas etmekten korkmam. Güven kaybetmekten korkarım. İflas edersem yeniden çalışmaya başlar, yeniden kazanabilirim. Ama güven kaybedersem, kişiliğimle birlikte her şeyimi kaybederim” dediğini ileri sürerler. Ben de bu sözü bir yazıda rastlamıştım.

Emlak vergileri 1950’li yıllarda Özel İdare’ye aitti. Kelkit Özel İdaresinde çalıştığım yıllarda (1955’den 1958 in sonuna kadar) Kelkit’in toprak zenginlerinden rahmetli İrfan Doğan’la (Ki babamın arkadaşıydı) Kelkit’in yazılar mevkiindeki kır araziyi sahiplerinden teker teker satın alıyor, 3 bin 500 dönümlük bir arazı elde ediyordu. Görevimizle ilgili olduğu için sık sık, satın aldığı araziye giderdik. Defterine eski yazılarla çok yüzler notlar almıştı. Kimilerini bana da yazdırdı.

İrfan Doğan Bey bir gün bana; “Turan, Allah beni bugünkü tecrübemle 20 yaşıma indirse ve tüm mal varlığımı elimden alsa, ben 20 yıl içinde, bugünkü malvarlığımı ikiye, üçe katlayabilirim” demişti

İrfan Bey, oğlu Aydın Doğan’a da güvendiği için, Aydın Beyin giriştiği her ticarette arkasında durdu. .

İrfan Bey de, Amerikalı Ford gibi başarıyı güvene bağlıyordu. Ticarette, Bankalarla ve kişilerle alış-verişlerinde verilen sözlere sadık kaldığını söylüyordu.

Güvenilirlik, yalnız ticarette değil, hemen her konuda, gerekliliğin ötesinde zorunludur.

Bir Banka Müdürü yeni geldiğinde (1967) gazetemizin üstündeki binaya taşınmıştı. Benim için bankalarında hesap açmamı ısrarla söylüyordu. O tarihlerde, o banka şubesi Kelkit’te açılmamıştı. Ticari Kredi için Bankaya gittiklerinde, Banka Müdürü bana gönderiyor, Müdür Bey bana da telefon açarak; “Turan Bey, sen gönderdiğim belgeleri imzala, bu bir formalitedir, sana bir zararı olmaz” diyordu

Bir gün para lazım oldu o bankaya gittim, Banka Müdürü “Turan Bey, senin şu kadar kredi, şu kadar da mektup kredisi borcun v ar” demesin mi!

Şaşırdım kaldım.  Demek ke, bu bir formalitedir sana zararı olmaz dediği tüm imzaladığım belgelerden beni de borçlu tutmuş.

İmzaladığım belgelerin sahiplerini teker teker buldum. Borçlarını kapattırdım. Kendim de O bankaya açtığım hesabı kapattım. O tarihten buyana geçen 59 yıl içinde hiçbir bankadan kredi talebinde bulunmadım.

Şimdi gazetelerden okuyorum, şu kuruma halkın güveni 30’a düşmüş, şu kuruma güven şu kadara inmiş gibi ifadeler okuyorum. Üzülmemek mümkün mü?

Kurumlar da, insanlar da onurları, kişilikleri için yaşarlar. Güveni yitiren herkes, her kurum çöker. Bunun başka bir ifadesi var mı?