1921 yılından bu yana, “Emekçi Kadınlar Günü” tüm dünyada kutlanmaktaydı. 1975 yılından sonra da özel bir gün olarak algılanmaya başlandı.
Kadınlar Günü, ülkemizde ise 1984 tarihinden bu yana kutlanmaktadır.
Kadınlar Gününü kutluyoruz de ne oluyor?
Kadına saygıyı mı artırıyoruz? Kadını, her alanda erkeklerle aynı seviyede mi görüyoruz? Kadın cinayetlerinin önünü mü alıyoruz?
Yılda bir gün, anmanın ötesinde, hiçbir şey yaptığımız yok kadınlar için. Kadını, ikinci sınıf bir yurttaş gibi gördüğümüzden, kadın cinayetlerini önleyemiyoruz.
Büyük Atatürk; batılı ülkelerden önce, 1934 yılında kadınlara da seçme-seçilme hakkını verdi ama Atatürk’ten sonra, kadın hakları konusunda, biz bir ilerleme sağlayamadık.
Analarını, eşlerini, bacılarını, kızlarını kaybedenler, kadın hakları konusunda, ne kadar büyük bir boşluğa düşüldüğünü daha iyi anlıyorlar. Kadınların, evin direği olduğu apaçık meydana çıkıyor.
Anasız, eşsiz ev, saygı duyulacak ev olmanın ötesine geçiyor… Anasız ve eşsiz evlerde aile bağları da gevşiyor. Aile huzuru yeniden sağlanamıyor.
Cahit Sıtkı Tarancı şiirinin bir dizesinde, ölüm ötesi için, daha doğrusu kabir için “Ha olmuş, ha olmamış penceremiz” diyor ya. Anasız ve eşsiz aile de, ha olmuş, ha olmamış gibidir. Erkekleri eve bağlayan, analardır, eşlerdir. Ne yazık ki, bu acı gerçeği, onları kaybettikten sonra tüm çıplaklığıyla hissediyorsunuz. Ve anlıyorsunuz ki, ana ve eş, aileyi bir arada tutan en güçlü bağ imiş.
Kadınlar Gününü, kutladığımız günde bile, kadın cinayetlerinin önünü alamadıktan sonra, günü kutlamışsın, ne yazar?
Kadınlar günü dündü. Bugün unuttuk gitti kadınlar gününü. Dün, Kadınlar için söylenen güzel sözleri, bugün kaç kişi anımsıyor?
Kadınların hiçbir alanda erkeklerden geri kalmamalarına karşın, ikisi arasında ne eşitliği sağlayabildik, ne hakkı, ne de hukuku.
Dün öldürülüyor kadınlar, bugün unutuluyor. Hiçbir somut eylem yok ortada.
