Gümüşhane’nin yaşayan değerlerinden biri olan Ahmet Erkan Kocatürk, babası H. Cevdet Efendi ve amcası Vasfi Mahir Kocatürk gibi şairdir. Şair Kocatürk, “Pinhânî” mahlasıyla halk şiiri formunda şiirler yazmıştır. Onun derdi şöhretli bir şair olmak değildi; memleketine ve inancına dair içinde biriken güzel duyguları halkla paylaşmaktı.
Şair Ahmet Erkan Kocatürk’ün şiirlerine baktığımızda dörtlük nazım birimiyle; semai ve koşma nazım şekilleriyle; 8’li, 11’li ve az da olsa 14’lü hece ölçüsüyle yazıldıkları görülür. Şiirlerinde sade bir dil kullanan Kocatürk, geleneksel halk şiiri imgelerini sıkça kullanmıştır.
Erkan Kocatürk’ün tek evlâdı (kızı) olan merhume Esma’nın tek oğlu (Ahmet Erkan Kocatürk’ün tek torunu) olan Emir Tuncel Kocatürk büyük bir vefa örneği göstererek dedesinin şairliğiyle ilgili “Çağdaş Bir Halk Ozanı Ahmet Erkan Kocatürk: Pinhânî” adıyla bir kitap kaleme almıştır. Kitabın kapağında Kocatürk’ün fotoğrafına yer verilmiştir.
Mutasavvıf bir kişiliğe sahip, dinî hassasiyetleri olan bir mümin olarak gördüğümüz Ahmet Erkan Kocatürk’ün şiirlerinde bunun yansımalarını sıkça görürüz. O, mümin ve mütedeyyin bir insanın nasıl olması gerektiğini kendi şahsında şöyle ifade eder: “Hakir, günahkârız, kemteriz, amma,/Hak katında “nadanlardan” değiliz/Beyaza ak deriz, siyaha kara,/Etek öpen “yağdanlardan” değiliz//Ne kuzusundayız, ne de kurdunda,/Çok şükür koşmadık hırsız ardında,/Gazi diyarında, şehit yurdunda,/Salyangozu “satanlardan” değiliz//Makam hevesini aşmışız çoktan,/Her ne ister isek isteriz Hak’tan,/O sultan ayırır karayı aktan,/Nefsaniyet “çatanlardan” değiliz//Son tünel göründü, menzilim belli,/Hiçbir kez olmadık on iki dilli,/Yolumuz açıktır, yönümüz belli,/Zulme çanak “tutanlardan” değiliz.”
Gümüşhane deyince Ahmet Erkan Kocatürk için akan sular durur. O, Gümüşhane’nin havasına, suyuna ve insanına tutku derecesinde aşkla bağlıdır. Kocatürk, hayatında ve şiirlerinde Gümüşhane’yi yere göğe sığdıramaz. Doğal güzelliklerinin fark edilmeyişine üzülür. Bu şehrin siyasîler tarafından görmezden gelinmesine, hizmetten payına düşeni alamamasına çok hayıflanır. Bunun için siyasete girse de ne yazık ki TBMM’ye giremez. “İhmale uğramış Gümüşhane’min,/ Konumu başkadır, “halleri” başka/ Dert küpü insanı, ruhta bedenim,/ Şivesi başkadır, “dilleri” başka//Gözümde hep tüter toprak damların,/Gizli hüzünlüdür çok akşamların,/Seherlerde mesaj veren çamların,/Kokusu başkadır, “yelleri” başka//Doğa harikası Akça, Karaca,/ Ta uzakta tüter bir evde baca,/Mor gölgeler düşer yeşil yamaca,/Goncası başkadır, “gülleri” başka// Fezada âbide Canca Kalesi,/Yel esince dalgalanır yelesi,/Darılıp coşunca Harşit Deresi,/Sesi bir başkadır, “selleri” başka”
Gizli ve saklı anlamında “Pinhânî” mahlasıyla halk şiiri tarzında birbirinden güzel koşmalar, semailer ve ilâhiler yazan şair Ahmet Erkan Kocatürk, yazdıklarıyla bazen Yunus Emre’yi, Niyâzî-ı Mısrî’yi, Eşrefoğlu Rûmî’yi ve Hacı Bektaş Veli’yi andırır. Gizlidir” adlı şiirinde bu manevî havayı teneffüs ediyoruz: “Bir sultanın kölesiyiz,/Hâlimiz gizli, gizlidir/İçmişiz elinden bâde,/Dolumuz gizli, gizlidir//İnciklerden süzülmüşüz,/Bir ipliğe dizilmişiz,/Bu kervana yazılmışız,/Yolumuz gizli, gizlidir//Kırılırız, bükülmeyiz,/Dikiş sağlam, sökülmeyiz,/Kaptan kaba dökülmeyiz,/Selimiz gizli, gizlidir//Mevlâmıza dayanmışız,/İksir içip uyanmışız,/Aşk ateşinde yanmışız,/Külümüz gizli, gizlidir//Yapayalnız bir ozanım,/Beşer içinde Pünhanım,/Yıpranıp gitti kovanım,/Balımız gizli gizlidir”
