Yazmak, ölümsüzlük yolunda yol almaktır kanaatimce.
Yazmak, ölümsüzlük yolunda yol almaktır kanaatimce. Zira yazarlar bedenen aramızdan ayrılsa da geride bıraktıkları eserlerle sonsuza kadar aramızda dolaşırlar. Onlar, dünya durdukça öğretmenliklerine devam ederler. Ne güzel demiş Leonardo Da Vinci: “İyi geçen bir gün nasıl mutlu bir uyku getirirse, iyi geçen bir ömür de mutlu bir ölüm getirir” Gerçekten de öyle değil midir?
“Âvâzeyi bu âleme dâvûd gibi sal/Bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş(Âlemde sesin Davut gibi çınlasın! Gökkubbede bâki kalan sadece hoş bir sedadır; kalıcı olan sadece odur )” diyen şair Bâkî’ye de hak vermemek mümkün değildir. Bütün mesele, bu dünyada(n) hoş bir seda bırakarak göçmek…
Ölümsüz bir efsane olan ölüm yine bozdu bağlarımızı…
Ölümsüz bir efsane olan ölüm yine bozdu bağlarımızı… Yürek aynalarımıza düşürdü simsiyah kurşundan gölgesini. Rengârenk düşlerimizi yarıda kesti şafaklarda. Türkü harmanlarımıza ağıtların rüzgârı değdi. Gül bahçelerini kuruttu kızgın çöl fırtınaları. Bir pervane misali ateşlerde can verdi efsunlu hatıralar… Gecelerin karanlığı düştü gözbebeklerimize. Hüzün, adımıza düşen pay oldu. Ateş denizlerine barutun sayhası düştü. Ölüm, kışın bu son demlerinde bahar özlemlerimizi de acılaştırdı. Baharlara sakladığımız umutlar can evinden hançerlendi. Hayatın ölüme bakan yüzü, aynalarımıza yansıdı.
Hiç ölmeyecekmiş gibi hırs içinde yaşıyoruz dostlar!…
Hiç ölmeyecekmiş gibi hırs içinde yaşıyoruz dostlar!… Oysa yarın ölecekmiş gibi yaşamalı insan… Öylece hazır olmalı kendini almaya gelecek olan ölüm atına… Fakat hiç ölmeyecekmiş gibi dört elle sarılıyoruz hayata… Bu can arabasının benzininin bir dağ başında bitebileceğini aklımızdan geçirmiyoruz nedense. Onu sonsuz bir deniz zannediyoruz.
Hayat çeşmesinin suyu tükendiği zaman ölümle yüzleşir cümle canlılar… Bazen ölüm o kadar ani gelir ki onunla yüzleşmeye bile fırsat bulamazsınız. Bir anda oldubittiye gelir her şey… Bir asi rüzgâr kırar kolunuzu kanadınızı… Huysuz ecel atı kişner kapımızda. Geleceğe dair her ne varsa yarım kalır. Hayatın bu son demlerinde bugüne dek yaşadıklarınız bir film şeridi gibi geçer gözlerinizin önünden. Yaşamınız boyunca ıskaladıklarınıza pişmanlık duyarsınız. Ertelediklerinizi kısa bir zamana sığdırmak da mümkün değildir artık…
Beni en çok üzen şey şairlerin ölümüdür.
Beni en çok üzen şey şairlerin ölümüdür. Onlar öldükçe hayat lambasının ışığı azalır sanki. Şairin ölümü, şiirin ve şehrin ölümü gibidir. Gerçi şair ölmekle bu dünyadan koparmaz bağını. O, yaşarken yazdıklarıyla sonsuza dek yaşar dünyada… Dizeleri bir gül misali açar dudaklarda. Bir sevdalının yavuklusuna söylediği en güzel söz olur kimi zaman…
“Külli nefsin zâikatü’l-mevt” yani “Her nefis ölümü tadacaktır.”
Yüce Rabbimiz “Külli nefsin zâikatü’l-mevt” yani “Her nefis ölümü tadacaktır”(Âl-i İmran, 3/185) diyor. Varoluşumuzdan beri bu gerçeğin bir istisnası bile yok. Olsaydı bu istisna Allah’ın “Habibim” dediği Resul-i Ekrem Efendimiz olurdu. O zaman hepimiz, Rabbimizin bizlere verdiği imtihan müddetini doldurunca, bu kaçınılmaz yoldan geçeceğiz. Hem ölüm sanıldığı kadar korkunç ve ürkütücü değil, aksine güzel bir sondur. Üstat Necip Fazıl “Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber…/Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?” diyerek bizleri teselli etmektedir.
