Gençken, yiğitken, muktedirken ölmek zor…
Biz insanların dünyaya geliş gayesi burada mal mülk biriktirmek değil, baki kalan bu gök kubbede hoş bir seda bırakmak olmalıdır. Yunus’un “Mal sahibi, mülk sahibi/Hani bunun ilk sahibi?/Mal da yalan, mülk de yalan/ Var biraz da sen oyalan” dizeleri bizlere hayatı özetlemiyor mu? Sözün bu noktasında yine o büyük ozan Yunus Emre’nin “Bu dünyada bir nesneye yanar içim göynür özüm / Yiğit iken ölenlere gök ekini biçmiş gibi” dizeleri geliyor aklıma. Gençken, yiğitken, muktedirken ölmek zor… Planlar, hesaplar altüst oluyor bir anda. Biz büyük bir iştiyakla geleceği planlarız da yüce Yaradan’ın ilahî planlamasını aklımıza getirmeyiz hiç… Sonra bir de bakarız ki planlarımız ilahî plan karşısında tarumar olmuştur.
“Ölüm asude bahar ülkesidir…”
Büyük şâir Yahya Kemal “Ölüm asude bahar ülkesidir…” dese de hüznümüze hüzün ekliyor ezberlerimizi bozan her yeni ölüm. Seher vakitlerini hüznün simsiyah rengine boyayan sâlâ sesleri ruhumuzu sarsıyor, on üzeri on şidetinde titretiyor. Gönül telimizi koparıyor kökünden. Yüzüne bakmaya doyamadıklarımız, bir de bakıyorsunuz ki toprağa yâr, dostlara ağyar oluyor.
Ölüm hafızlara çakılan paslı bir çivi gibidir. Onu her unuttuğumuzda yüreklerimize işleyen sızısı bir şekilde hatırlatır kendisini. Ölümle birlikte geçmişin o siyah beyaz fotoğrafları da silinir hafızalardan. Emr-i Hakk vâki olunca şirazesi bozulur “hayat” denen o muvakkat yapının.
“Gitti gelmez bahar yeli;/Şarkılar yarıda kaldı.”
Zamanlı zamansız her şâirin ölümü, bana Tarancı’nın “Sanatkârın Ölümü” isimli o kısa ve sarsıcı şiirini hatırlatır. “Gitti gelmez bahar yeli;/Şarkılar yarıda kaldı./Bütün bahçeler kilitli;/Anahtar Tanrıda kaldı//Geldi çattı en son ölmek/Ne bir yemiş, ne bir çiçek;/Yanıyor güneşte petek;/Bütün bal arıda kaldı” diyen Cahit Sıtkı, sanatçıların ölümüyle birlikte neleri yitirdiğimize vurgu yapıyor. Ölümlerin hepsi soğuk, hüzünlü ve sarsıcı olsa da şâirlerin ölümü, ölümlerin en yıkıcı ve yakıcı olanıdır. Zira şâir, kendi ailesiyle sınırlı bir can değildir. O, toplumun söz elçisi, yürek tercümanıdır. O gidince söz de, öz de yetim kalır. Mahzun yüreğin bir tarafına inme iner.
Halk şiirimiz zengin bir kültür birikimidir.
Günümüzde ölçülü ve kafiyeli şiire (halk şiirine) merak salanların Yunus Emre, Karacaoğlan, Pir Sultan Abdal, Dadaloğlu, Erzurumlu Emrah, Âşık Veysel, Necip Fazıl Kısakürek, Faruk Nafiz Çamlıbel, Şeref Taşlıova, Süleyman Çobanoğlu ve Rasim Köroğlu gibi, şiirde güçlü bir şiirsel altyapıya sahip şâirlerin şiirlerini okuması, onlara öykünerek belli bir süre sonra da kendi seslerini bulması gerekir. Aslında bu iş, usta-çırak ilişkisine dayanıyordu. Ama artık o gelenek işlemez oldu.
İnsanoğlu hoş bir seda bırakmak için gelmiştir dünyaya.
İnsanoğlu hoş bir seda bırakmak için gelmiştir dünyaya. Mal biriktirmeye, apartmanlar dikmeye ve tıka basa yemeye gelmemiştir. Bu âleme gelip de ardında güzel eserler bırakmayanlara yanarım. Çünkü eser bırakmayan insan, meyvesiz ağaca benzer. Onun, insanların gözünde odundan farkı yoktur. Onun için dünyada hoş eserler bırakanlar, bedenen ölseler de ruhen yaşarlar. Ortaya koydukları eserler onları yaşatır dünya var oldukça. Bu açıdan bakınca “Âyinesi iştir kişinin lâfa bakılmaz” sözü ne kadar da manalı geliyor bize.
